Norge mitt Norge

Aldri før har vel nasjonalkjensla vore større. Eg har no returnert til mitt fedreland, og Australia er eit godt minne som berre vert fjernare og fjernare. Omgangskretsen er vel eigentleg bytta ut, i alle fall kraftig utvida, singlet har vorte til fleecejakke og eg ser Norge med nye og nasjonalromantiske auge. Fjella heime har aldri vore mektigare, sola over Trondheim har aldri vore varmare, gleda av å sjå eit kjent ansikt har aldri vore større. Å sitje inne med eit pledd kringom kroppen og ein kopp kakao i handa er toppen av lukke. Små ting som eg eigentleg ikkje har sakna set eg plutselig ufattelig stor pris på. Det er fyrst når ein kjem heim, at ein innser kor godt ein har det. 

Det er kanskje lett å trua t eg har gått rundt i rein lukkerus sidan eg kom heim, og gleda meg over kvitveisen i fjellsida. Den som trur det tek feil. Kvitveis har eg ikkje sett, og for alt eg veit har den takka for seg for denne gong. Tida mi har gått med til langt viktigare ting.

Her ein dag sat eg på bussen på veg til skule, med andre ord ein heilt vanleg dag i Ann-Helen sitt liv. Songen på Ipoden irriterte meg og eg drog den fram for å skifte til noko som passa humøret mitt betre. I det eg dreg den ut av lomma ser eg at den er rosa (har så klart sett det før og, men no var den verkeleg rosa), og same rosafargen finn eg på delar av jakka mi. Brått innser eg og at gensaren under jakka mi er rosa, og klokka på handa mi har kva for ein farge? Ja, rosa! Kva skjer? Er rosa min nye farge? Er det det som skjer med folk som forlet landet for ei kort periode? Før eg for var eg inne i ei brun periode, noko eg var temmeleg fornøgd med, og eg hadde vel aldri i mine villaste draumar sett føre meg dette hendingsforløpet. Forbudet mot innkjøp av rosa klede vart snarast innført, og kva tid det vil bli oppheva er altfor tidleg å ta stilling til på følgjande tidspunkt. 

I tillegg til å finne min nye farge, har eg og vendt tilbake til trening. Dei to spaserturane eg hadde i Australia kan vel knapt kallast trening, og det var like tungt som det var kjekt å vere tilbake på innebandybana. På veg heim frå trening kom eg som vanleg spankulerande ned gløshaugenlia, og den skinande sola lokka fram minner frå barndomen. Så der kom eg gåande, og medan "Mellom bakkar og berg" vart spelt i hovudet og eg såg føre meg eit skikkeleg bra tre å klatre i, merka eg meg tre små gutar som leika seg på marka. Våren var verkeleg komen. I det eg gjekk forbi kom eine gutafanten i mot meg for å slå av ein prat.

Gut, 5 år: "like du å bli skitten?"

Ann-Helen: "hehe, nei ej gjer no ikkje det da. Gjer du?"

Gut, 5 år og dum: "ja". 

Og så skjedde det; denne lisje trønderrampen plukkar opp mold frå bakken medan han mumlar "skitten, skitten", småspring etter meg og kastar eit stykke mold på skuldra mi og flirar godt av resultatet. 

Ann-Helen: "hehe, du din fante" (men eg tenkte så klart faen ta deg din ufordragelege vesle trønderjævel, ha deg hit så eg får stappe heile munnen din full av mold)

Men vil eg verkeleg gå inn i ein slosskamp med ein 5-åring? Eg konkluderte med at eg ikkje ville det, så eg brukte heller energien min på å gå derifrå. Våren er verkeleg komen.